پژوهشگاه حوزه و دانشگاه روش شناسی علوم انسانی 1608-7070 25 100 2019 09 23 Crossing the Description - Interpretation Dualism in Phenomenology with Merleau-Ponty گذر از دوگانه توصیف - تفسیر در روش پدیدارشناسی با نظر به پدیدارشناسی در نزد مرلوپونتی 43 58 1678 10.30471/mssh.2019.1678 FA علی وحدتی دانشمند دانشجوی دکتری / دانشگاه تهران نرگس سجادیه عضو هیئت علمی دانشگاه تهران Journal Article 2019 05 15 It is commonly accepted that there is a significant difference between the most two prominent readings of phenomenology namely the Husserlian descriptive and Heideggerian interpretive ones. The present paper probes first to show that the aforementioned distinction arises from limited examination of Husserl's works. Besides, it is reflected that genetic themes with more hermeneutical elements in his last phase of thought have been neglected in the literature of the field. Second, a new approach is proposed, with the help of Merleu-ponty’s phenomenology, which in spite of similarities with both readings, goes beyond them. This new approach consists of three fundamental insights: (Re) considering the world, operative intentionality against thematized intentionality and considering passive synthesis at the final stage. Accordingly, some methodical suggestions include restricted and operative Epoche, description, imaginative variation, passive return to the phenomenon, and ongoing validation of the explanatione بنابر تلقی رایج از روش پدیدارشناسی، میان خوانش هوسرلی و خوانش هایدگری از این روش، تمایز بنیادین وجود دارد. چنین تلقی منجر به آن شده است که پژوهش‏های انجام شده با این روش، خود را بر سر دوراهی توصیفی بودن بر اساس نسخه هوسرلی، یا تفسیری بودن بر اساس نسخه هایدگری بیابند. در این نوشتار، نویسندگان با استفاده از روش پژوهش فلسفی، نخست نشان می‏دهند چنین تمایزی ناشی از بررسی محدود آثار هوسرل بوده و او در دو دهه پایانی عمر خود، پدیدارشناسی تکوینی را با جنبه تفسیری بیشتر معرفی کرده است. همچنین تلاش می‏شود تا با کمک پدیدارشناسی مرلوپونتی، رویکردی جدید ارائه شود که اگرچه اشتراکاتی با هر دو خوانش دارد، اما فراتر از آنها قرار می‏گیرد. این رویکرد شامل سه ملاحظه اساسی: ضرورت در نظر گرفتن جهان؛ التفات کارکردی در مقابل التفات مصرح؛ و نیز توجه به ترکیب منفعلانه در پایان پدیدارشناسی است. بر این اساس، تلاش شده تا در پایان مقاله، راهبردهایی برای روش پدیدارشناسی پیشنهاد شود. https://method.rihu.ac.ir/article_1678_778c700dd8d0c59dd6208981635de713.pdf