پژوهشگاه حوزه و دانشگاهروش شناسی علوم انسانی1608-70702911620230923Drawing of Policy Makers Mental Models: Exploring Entity, Functions, a Way of Implementation and Criticism of Cognitive Map Methodترسیم مدلهای ذهنی خط مشی گذاران عمومی: واکاوی چیستی، کاربست، سیاق اجرا و نقدهای وارده بر روش نقشهشناختی119209910.30471/mssh.2023.9403.2445FAمسعود تیموری نقدهدانشجوی مدیریت دولتی گرایش خط مشی گذاری عمومی دانشگاه تربیت مدرس تهران، ایرانحسن دانایی فرداستاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران0000-0002-4745-0266سیدحسین کاظمیاستادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران0000-0002-8458-3834Journal Article20230506Policy makers’ mental models provide a sound basis for Public policies’ forms and contents in every state. Interaction and discourse of the models (dynamics of models) can improve the context quality for policies’ formation. In process of public policy analysis, having an explanation for assumptions, values and mental models of policy makers is the most important function of policy analysts. One of the most common methods in this area is drawing of public policy makers’ cognitive maps. In this article, the method is explored and analyzed in terms of entity, historical evolution, a way of implementation (data elicitation, coding rules, merging and standardization, intercoder reliability, validity and reliability), an applied case in policy making field (presenting and interpreting Excerpt from a pre-crisis cognitive map of former German Chancellor Angela Merkel) as well as criticism of it. Finally, Implications of the method for policy researchers are presented. This method elicits underlying values and assumptions easier, and less costly than many other eliciting methods.مدلهای ذهنی خطمشیگذاران عمومی زیرساختهای اصلی شکل و محتوای خطمشیهای عمومی هر کشوری هستند. تعامل و گفتوگوی این مدلهای ذهنی میتواند زمینهپرداز شکلگیری خطمشیهای باکیفیتتری شود. در فرایند تحلیل خطمشیهای عمومی تبیین فرضکاوی، ارزش کاوی و کاوش مدلهای ذهنی خطمشیگذاران از اصلیترین کارویژههای تحلیل گران خطمشی هستند. یکی از روشهای متداول در این حوزه روش ترسیم نقشهشناختی خطمشیگذاران عمومی است. در این نوشتار چیستی، چگونگی اجرا (تعیین شیوههای استخراج بردارهای نقشهشناختی، قواعد کدگذاری، ادغام و استانداردسازی، پایایی بین کدگذار، روایی و پایایی نقشهشناختی)، نمونهای از کاربردهای آن در حوزه خطمشیگذاری (ارائه و تفسیر بخشی از نقشهشناختی آنگلا مرکل صدراعظم پیشین آلمان) و نقدهای وارد بر این روش واکاوی و تحلیل خواهد شد. دلالتهای این روش برای خطمشیپژوهی پایانبخش این مقاله خواهد بود. این روش ارزشها و مفروضات را سریعتر و کمهزینهتر از بسیاری از روشهای دیگر استخراج میکند.https://method.rihu.ac.ir/article_2099_81b8b9f17db5b48b0a1401e663a505b8.pdfپژوهشگاه حوزه و دانشگاهروش شناسی علوم انسانی1608-70702911620230923Medicalization of Social Pathologies: A Case Study on Cesare Lombroso's Theory of Crimeطبیسازی آسیبهای اجتماعی: مطالعه موردیِ نظریه جُرم سزار لومبروزو2137208910.30471/mssh.2023.9409.2447FAغلامحسین مقدم حیدریدانشیار گروه فلسفه علم، پژوهشکده تاریخ و فلسفه علم، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران؛0000-0002-0015-2325Journal Article20230509Medicalization is the process by which human conditions and problems come to be defined and treated as medical conditions, and thus become the subject of medical study, diagnosis, prevention, or treatment. In this process, biomedical science is used to explain social harms and provide ways to eliminate and prevent them. Cesare Lombroso, an Italian criminologist and physician and founder of the positivist school of criminology in the 19th century, was one of the pioneers of the medicalization of crime. Lombroso suggested that criminals are distinguished from noncriminals by multiple physical anomalies. In this article, we try to examine the process of medicalization of crime in his works. In the first step, we show that the basic premise of his research is based on Lamarck and Darwin's theory of evolution. He believed that the characteristics of criminals indicate an atavistic origin, that they reproduce the physical-psychological conditions of their distant ancestors. In fact, crime is a symptom of the primitive instincts that lie in the criminal, and criminals are a manifestation of returning to a primitive or subhuman type of human beings. His method at this stage was using phrenology and anthropometry. In the second step, we show that his method is based on model of thinking and reasoning in medicine. Lombroso tried to provide criteria for distinguishing criminals from normal people according to normal and abnormal in pathology.به فرایند تبدیل وضعیتهای انسانی به مشکلات قابلدرمان، طبیسازی گفته میشود. در این فرآیند، از علوم زیست-پزشکی برای تبیین آسیبهای اجتماعی و ارائه راههای مرتفع کردن و پیشگیری کمک گرفته میشود. سزار لومبروزو پزشک و جرمشناس ایتالیایی قرن نوزدهم با تحقیقات خود پیرامون ویژگیهای جسمانی بزهکاران و تمایزات آنان با دیگر افراد جامعه، یکی از پیشگامان طبیسازی جرم و بزهکاری بود و مکتب جرمشناسی پوزیتیویستی و دانش انسانشناسی جنایی را پایهگذاری کرد. در این مقاله میکوشیم فرآیند طبیسازی جرم را از منظر روششناسی کار وی بررسی کنیم. ازاینرو، در گام نخست، نشان میدهیم پیشفرض بنیادین پژوهشهای وی مبتنی بر نظریه تکامل لامارک و داروین است. او معتقد بود ویژگیهای بزهکاران به منشأ آتاویستی دلالت میکند که شرایط جسمی- روانی نیاکان دور خود را بازتولید میکند. درواقع، جرم علامتی است از غرایز ابتدایی که در مجرم نهفته است و جنایتکاران نمودی از بازگشت به یک نوع اولیه یا مادون بشری از انسانها هستند. شیوه کار وی در این مرحله استفاده از جمجمهشناسی و انسانسنجی بود. در گام دوم، نشان میدهیم روش کار وی در بررسی جرم و بزهکاری، الگوی تفکر پزشکی مدرن درباره آسیب تنی و درمان آن است. لومبروزو میکوشید براساس مفهوم نرمال و غیرنرمال در پژوهشهای آسیبشناسی، معیارهایی برای تمییز انسان بزهکار از انسانهای نرمال ارائه دهد.https://method.rihu.ac.ir/article_2089_a8e791cd481038ee9381bae2db4f048c.pdfپژوهشگاه حوزه و دانشگاهروش شناسی علوم انسانی1608-70702911620230923Mission-Orientation and the Issue of Defining Research Missions: Bottom-Up and Top-Downمأموریتگرایی و مسألهی تعریف مأموریتهای پژوهشی: پایین_بهبالا و بالا_بهپایین3957211710.30471/mssh.2023.9478.2455FAحامد بیکران بهشتگروه مطالعات نظری علم، فناوری و نوآوری، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور0000-0003-0056-0190Journal Article20230614In recent years, implementing mission-oriented innovation policies to address grand societal challenges has been pursued in various countries. As a result, there has been a substantial increase in theoretical discussions about the policies and related issues. One difficulty with mission-oriented innovation policies is their centralized character in challenge identification and mission definition. Identifying grand challenges and defining missions within a mission-oriented innovation policy are seen as centralized and top-down. There are several objections to the top-down approach to defining missions. Some researchers also argue that although traditional mission-oriented innovation policies embed a top-down approach in defining missions, it is not the case with modern mission-oriented policies that aim to address grand societal challenges and have diffusion-oriented and bottom-up aspects. However, the alternative bottom-up approach is also subject to several objections. In this paper, after considering the objections the top-down and/or bottom-up approaches encounter, a combined approach to challenge identification and mission definition is proposed based on the requirements a research mission should fulfill, which does not face the problems of the existing approaches.در سالهای اخیر، پیادهسازیِ سیاستهای نوآوریِ مأموریتگرا با هدف حل چالشهای اجتماعیِ عمده، در کشورهای مختلفی دنبال شده است. توجه به پیادهسازیِ این سیاستها به افزایش بحثهای نظریِ حولِ این سیاستها و مسائل مختلفِ آن نیز انجامیده است. یکی از معضلات سیاستهای نوآوریِ مأموریتگرا مسئله متمرکز بودنِ تشخیص چالشهای عمده و تعریف مأموریتهاست. این تصور وجود دارد که در سیاستهای نوآوریِ مأموریتگرا، تشخیص چالشها و تعریف مأموریتها باید بهطور متمرکز و بالا−به پایین انجام شود. رهیافت بالا−به پایین در تعریف مأموریتها از جهات مختلفی موردانتقاد قرار گرفته است. درعینحال، از دیدگاه برخی از پژوهشگران هرچند بالا−به پایین بودن را میتوان ویژگیِ سیاستهای نوآوری مأموریتگرای سنتی دانست، این مطلب در مورد سیاستهای نوآوری مأموریتگرای جدید صادق نیست که هدف اصلی آن حل چالشهای اجتماعیِ عمده است و این سیاستها جنبههای اشاعهگرایانه و پایین−به بالا دارند. باوجوداین، نقدهایی نیز بر رهیافت بدیل پایین−به بالا در تعریف مأموریتها وارد است. در این مقاله، پس از بررسی نقدهای وارد بر رهیافتهای بالا−به پایین و پایین−به بالا در تعریف مأموریتهای پژوهشی، و با تکیه بر شرایط لازم برای مأموریتهای پژوهشی، رهیافتی تلفیقی برای تشخیص چالشها و تعریف مأموریتها پیشنهاد میشود که به اشکالات رهیافتهای بالا−به پایین و پایین−به بالا دچار نیست.https://method.rihu.ac.ir/article_2117_455f44ef45cf9bd314517ebc75784b82.pdfپژوهشگاه حوزه و دانشگاهروش شناسی علوم انسانی1608-70702911620230923The Epistemology and Methodology of Common Senseمعرفتشناسی و روششناسی دانش عامّه5979210510.30471/mssh.2023.9498.2456FAمحمدتقی ایماناستاد گروه جامعهشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.0000-0002-9660-6458علی بندرریگیزادهدستیار پژوهشی، گروه جامعهشناسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.0000-0002-2617-4389Journal Article20230626What has formed the main purpose of the current research is the analysis of a mysterious field of knowledge called common sense. This research, in fact, has determined the contemplation of an epistemic field as its fundamental goal which should be considered as the opposite side of the scientific knowledge field. Since this opposition is based on the specific epistemology and methodology of each of these fields, the upcoming research has disclosed common sense from two epistemological and methodological aspects. This research has shown that the aforementioned field of knowledge has such bonds with interference, entanglement and ambiguity that any kind of epistemologically disclosure of it should always pay attention that it is faced with the embodiment of indeterminability, uncertainty and undecidability. The current research, in addition, has shown that what should be counted as the turning point of the methodological disclosure of common sense is the authority of this epistemic domain in a form of human being that prefers people over things.آنچه مقصود اصلی پژوهش حاضر را شکل داده است، همانا واکاوی حوزهای معمّاگون از معرفت با عنوان دانش عامّه است. این پژوهش، در حقیقتِ امر، دقّتِنظر در حوزۀ معرفتیای را هدف بنیادین خود قرار داده است که سویۀ مقابل حوزۀ دانش علمی باید بهشمار آید. ازآنجاکه این تقابل بر معرفتشناسی و روششناسی خاص هرکدام از حوزههای اخیرالذّکر استوار است، پژوهش پیشِ رو دانش عامّه را از دو حیثِ معرفتشناختی و روششناختی واگشایی نموده است. این پژوهش نشان داده است که حوزۀ معرفتیِ پیشگفته آنچنان با تداخل و درهمتنیدگی و ابهام در پیوند است که هرگونه واگشاییِ آن از حیث معرفتشناختی این امر را همواره باید در کانون توجّه داشته باشد که با تجسّمِ تعیّنناپذیری، قطعیّتناپذیری و تصمیمناپذیری مواجه است. پژوهش حاضر، افزونبراین، نشان داده است که آنچه محور واگشایی روششناختی دانش عامّه باید محسوب شود، مرجعیّتِ این حوزۀ معرفتی در صورتی از هستیِ انسانی است که افراد را بر اشیاء مقدّم میدارد.https://method.rihu.ac.ir/article_2105_8a753ae7de59be7451ab6f3006736ec1.pdfپژوهشگاه حوزه و دانشگاهروش شناسی علوم انسانی1608-70702911620230923Multilevel Theory Building in Entrepreneurship Research: Presenting an Improved Approachنظریهپردازی چندسطحی در پژوهشهای کارآفرینی: ارائۀ رویکردی بهبودیافته81102213310.30471/mssh.2023.9516.2459FAرضا کهن هوش نژاداستادیار، گروه مدیریت، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه حضرت معصومه (س)0000-0001-8138-7451حسین خنیفراستاد، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0003-1644-571XJournal Article20230707The multilevel approach to theory building with the simultaneous understanding of phenomena at multiple levels of analysis provides opportunities for developing new theories with a rich context and more effective data interpretation. Single-level approaches to theory building are not able to explain the complexity of phenomena, because phenomena have antecedents, mediators, moderators, and consequences that are at different levels. In the field of entrepreneurship, we see the predominance of single-level theories. The existing theories in the field of entrepreneurship have examined the micro or macro levels separately and by ignoring the middle level and the interaction between the levels, they have not been able to present a holistic picture of entrepreneurial phenomena that reflects their complexities. Therefore, correct, rich, comprehensive and valuable insights are not obtained from theories. In the few existing multi-level theories, a proper and comprehensive approach to theorizing has not been adopted. Based on this, this research, while explaining the necessity and nature of multilevel theory building and its various approaches, presents an improved approach through the analysis and criticism of existing approaches. In the improved approach, steps such as the emergence of collective phenomena, identification of the function and structure of phenomena, rules of interaction between constructs, flexibility of levels, validity of constructs, confirmation or operationalization of theory and interpretation of results are proposed. In addition, new developments in this approach such as the role of people in shaping the organizational context are proposed. It is expected that the results of this research will change the views of single-level researchers and provide a suitable practice guide for interdisciplinary theorists interested in multi-level studies.رویکرد چندسطحی به نظریهپردازی با درک همزمان پدیدهها در سطوح چندگانۀ تحلیل فرصتهایی برای توسعۀ نظریههای جدید با زمینۀ غنی و تفسیر مؤثرتر دادهها فراهم میآورد. رویکردهای تکسطحی به نظریهپردازی قادر به تبیین پیچیدگی پدیدهها نمیباشند؛ زیرا پدیدهها دارای پیشایندها، میانجیها، تعدیلکنندهها و پیامدهایی هستند که در سطوح مختلف قرار دارند. در حوزۀ کارآفرینی شاهد غلبۀ نظریههای تکسطحی میباشیم. نظریههای موجود حوزۀ کارآفرینی سطوح خرد یا کلان را بهطور مجزا بررسی نموده و با نادیده گرفتن سطح میانی و تعامل میان سطوح نتوانستهاند تصویری کلنگر از پدیدههای کارآفرینانه ارائه دهند که منعکسکنندۀ پیچیدگیهای آنها باشد و درنتیجه، بینشهای صحیح، غنی، جامع و ارزشمند از دل نظریهها حاصل نشده است. در اندک نظریههای موجود چندسطحی نیز رویکرد مناسب و جامعی جهت نظریهپردازی اتخاذ نشده است. براساساین، این پژوهش ضمن تبیین ضرورت و چیستی نظریهپردازی چندسطحی و انواع رویکردهای آن، از طریق تحلیل و نقد انواع رویکردهای موجود به ارائه رویکردی بهبودیافته میپردازد. در رویکرد بهبودیافته گامهایی همچون ظهور پدیدههای جمعی، شناسایی کارکرد و ساختار پدیدهها، قوانین تعامل میان سازهها، انعطافپذیری سطوح، اعتبار سازهها، تأیید یا عملیاتیسازی نظریه، تفسیر نتایج و بهعلاوه تحولات و توسعههای نوین در این رویکرد مانند نقش افراد در شکلدهی زمینۀ سازمانی مطرح میشود. پیشبینی میشود که نتایج این پژوهش سبب تغییر دیدگاه پژوهشگران تکسطحی شده و راهنمای عمل مناسبی را برای نظریهپردازان میانرشتهای و علاقهمند به مطالعات چندسطحی ارائه دهد.https://method.rihu.ac.ir/article_2133_95888b40475ac08b0923f39fe57d3769.pdfپژوهشگاه حوزه و دانشگاهروش شناسی علوم انسانی1608-70702911620230923Critical Realism’s Critique of Methodological Individualism in Neoclassical Economicsنقد فردگرایی روششناختی در اقتصاد نئوکلاسیک از دیدگاه رئالیسم انتقادی103119211210.30471/mssh.2023.9373.2442FAسید محمدرضا امیری طهرانیدانشیار پژوهشکده اقتصاد پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی0000-0002-7547-8610Journal Article20230426The critique of philosophical foundations of neoclassical economics is significant, because of its hegemony on economic education and research programs in Iran and worldwide academies. Due to an epistemological fallacy, methodological individualism plays a prominent role in the philosophy of economic; since the ontological aspects of economy are reduced to methodological considerations. Accordingly, critique of methodological individualism is regarded as the main entry for philosophical analysis of neoclassical economics. This article aims to analyze and appraise the methodological individualism from critical realism’s point of view. Critical realism is taken as a stand for criticizing methodological individualism, because critical realism and neoclassical economics as a positive approach to economics, both share a realistic worldview. The critical realism’ critique of methodological individualism is bases on analyzing the concepts of formalism, syllogism, social atomism, isolation and reduction. From critical realism’ point of view because of unrealistic postulations of methodological individualism, neoclassical economics is turned to an abstract and deductive science such as mathematics with a low potentiality of explanation.سیطرۀ مکتب اقتصادی نئوکلاسیک بر برنامههای آموزشی و پژوهشی رشتۀ اقتصاد در دانشکدههای جهان و ایران، اهمیت نقد و تحلیل مبانی فلسفی آن را دوچندان میکند. در وارسی فلسفۀ اقتصاد نئوکلاسیک، آموزۀ فردگرایی روششناختی از جایگاه برجستهای برخوردار است؛ زیرا در هستیشناسی ضمنی اقتصاد نئوکلاسیک و بنابر مغالطۀ معرفتی نهفته در رویکرد پوزیتیویستیِ آن، ویژگیهای هستیشناختی به امور روششناختی فروکاسته میشود. ازاینرو، تحلیل فردگرایی روششناختی، مدخل مطالعۀ فلسفۀ اقتصاد نئوکلاسیک به شمار میرود. این مقاله میکوشد فردگرایی روششناختی را از دیدگاه واقعگرایی انتقادی با روش تحلیلی نقد و ارزیابی کند. این نقد و تحلیل ازآنرو از منظر واقعگرایی انتقادی انجام میشود که با پوزیتیویسم در نگاه رئالیستی به جهان اشتراک دارد. نقد واقعگرایی انتقادی از فردگرایی روششناختی اقتصاد نئوکلاسیک بر تحلیل مفاهیم فرمالیسم، قیاسگرایی، اتمیسم اجتماعی، انسداد و تقلیلگرایی استوار است. واقعگرایی انتقادی بر این باور است که علم اقتصاد نئوکلاسیک به دلیل مفروضات غیرواقعی فردگرایی روششناختی، به علمی انتزاعی و قیاسی همچون ریاضیات تبدیل شده که توان توضیحی اندکی دارد.https://method.rihu.ac.ir/article_2112_621838d96040daca8e766db06468a0c5.pdf